چشمانم را

چرا

پشت اين همه پنجره كاشته اي

بي انصاف

كه درخت انتظارم را

شانه به شانه كهن ترين سرو جهان

مي بينند .

لااقل بين تخيل پيا له آب و هجوم موج

لبان مرا

به چيزي نشانه گذار

و الا  ادراك اتفاق

و حسرت معجزه نيست

دواي هزار ساله بيماريم را .