فردا آغاز آخرین هفته کاری من در محل کارم است و از هفته بعدش هم باید هجرت کنم به محل جدید و خیلی دلم تنگ است از همین حالا برای همه شان . برای همه شان . عکس ها را نگاه میکنم . یک سی دی از تمام عکس هایم با همکاران برای یک نفرشان زده ام و صدای خودم را هم ضبط کرده ام در حالیکه دارم یک شعر برایش می خوانم از مولانا که می فرماید :

ای خدا این وصل را هجران مکن  

  سر خوشان عشق را نالان مکن

باغ جان را تازه و سرسبز دار   

   قصد این بستان و این مستان مکن

چون خزان برشاخ وبرگ دل مزن

  خلق را مسکین وسرگردان مکن

بردرختی کاشیان مرغ توست        

  شاخ مشکن مرغ را پران مکن

شمع جمع خویش* را برهم مزن    

   قصد این پروانه* حیران مکن

نیست در عالم زهجران سخت تر 

  هرچه خواهی کن ولیکن آن مکن .

* غرض من شمع جمع من و دوستان من است .

* قصد این بدبخت بیچاره آویزان درمانده .... حیران مکن است .