سردبیر دیپلم

تلوزیون هم هیچ چیزی برای نشان دادن ندارد و ندارد .و این چرخ یسیار گردنده تر از آن است

که امیدی بدان باشد. همه اش عزا داری و عزا داری . اما آنها آیا نمی دانند که ما عزا دار

نسل سوخته خو یشیم که هیچ امیدی برای فردای مان نیست .

درست نسل سوخته ؛ آنهم وسط  این بیابان بی آب و علفی  که تا چشم کار میکند سراب

است و سراب .  سر سیستم سلامت که ما را ازاین علافی به تمام عیار در می آورد  والا

باید مزار امروزم را روشن می کردم با بی حوصله گی تمام ؛ یک شمع .

هر روز برایم که بیهوده میگذرد با خودم می گویم چاله ای باید کند بر این اوقات نهفته در دل

زمان و سنگی گذاشت به نشان داغی که بر جان میماند . هر لحظه اش که از دستم می رود

افسوس به دست نیامده ها و از دست داده ها را میخورم و نه غوطه ور می شوم در شادی

به دست آمدها .