الان يك وده دقيقه نيم شب است . من بيدارم و ستارها و نميدانم ها ي كي و كجا . از احوالات ما اگر بپرسيد، ميشنويد كه اي .. بد نيستم و دوتار رو نخريدم . يعني نشد ؟ پولش رو دادم به يك نفر دو روزه  قرضي .  از چه بنويسم .... از  سياست  يا  فرهنگ  و اجتماع  و ... يا نميدانم .

الان آتش بس را نگاه كردم . متفاوت بودن اين فيلم با فيلمهاي ديگر ش در اين است كه اين بار تمام حرفهايش مثل اينكه زنها بزرگن و مظلوم نمايي بيش از حدش در مورد زن و يا ظالم نمائيش در مورد مردان را اين بار با حا لت طنز و كمي كمدي وار گفته است . هنوز ما ظالميم . ما مردان . مييلاني ازان دسته فيلمسازاني است كه در راه هدفش به بن بست رسيده است  و راهي براي برگشت ندارد كه ندارد . فردا اگر ديديد كه ميلاني دارد در مورد جنگ فيلم ميسازد تعجب نكنيد كه در فضاي حال حاضر فرهنگ ما تنها راه ادامه حيات فيلم ساختن درجهت موافق و به به است و بس و نه نقد كه امروز در هر قدم براي نقد كردن شما به دايره بسته اي به اسم قدرت مي رسيد كه هيچ راهي براي ورود ندارد و دايراي هميشه بسته است و بس .

اين و ديشب نوشتم اما نشد كه پستش كنم . 19/05/1385