دارم به صداي گوگوش ، گوش ميدم و لذت ميبرم از شعرهاي سوررئاليستي شهيار قنبري  و از اين كليپ گوگوش كه توي اين ترانه ميخونه (تو چه خوش رنگ و عزيزي ....‌ ) و از اون صحنه آخري كه يك نفر كه گل دستش مياد و پشت سر همه براي گوگوش دست ميزنه . اين يك حسي رو به من منتقل ميكنه كه يك نفر هميشه آدم رو دوست داره و مراقبته بدون اينكه تو بدوني و حواست باشه . خمار اين آفرينش خدا هستم . زنك پنجاه تا رو رد كرده  ولي هنوز تيپش جذابه و شايد ما هم نديده ايم و حواسمون نيست . گووش كه تموم ميشه يك شوي تصويري از استاد شجريان شروع ميشه با اسم بهار دلكش كه استاد با كت و شلوار مشكيو كروات زده يك طرف صحنه و استاد محمد رضا لطفي مستانه تار ميزنه و آدمي مثل من و حالي به حالي مي كنه . با خودم ميگم آفرينش رو داري . قربونت برم بچه كوچه حسين باشي مشهد حال كجاست ، نفر اول صدا توي دنياست كه صداش سحر كننده است و شايد بازم ما تا به حال نديد  بديد بوديم و خبر نداشتيم .