وسوسه
1- قول
قولم برايم شده بود يك غول . با سايه اي به وسعت پرواز خيا ل . همه جا با من بود و فكرم را رها نمي كرد . البته قولم را با وجدانم اشتباه نگيريد . قولم چيزي در حد تعاريف وجدان در برابر عمل انجام شده يا نشده نيست. تنها چيزي است كه با من است و در برابر بعضي از اعمالم خودش را به رخ ميكشيد. درست سر بزنگاه آن هم امروز درست وسط انجام عملي كه گرچه به حكم اخلاق، كاري نيكو است {به آن شرط كه اخلاق را از دريچه فقه نگاه نكنيم }
داشتم صحبت ميكردم كه سلام .نميدانم چه شد كه برخاستم لم داده بودم وداشتم به اين فكر ميكردم كه مابين انجا م دوعمل متفاوت كه يكياز نظر فقه درست وديگري از نظر اخلاق درست است كدام بر ديگري اولويت دارد . كه جواب sms آمد. بعد بلند شدم و زنگ زدم كه سلام . ويرم گرفت كه صداشو بشنوم .گفت :خوبي . آره مرسي خوبم ميخواستم صداتو بشنوم . گفت :چي شد قول خودتو شكستي . تازه فهميدم كه چه غلطي كردم .من خودم و دور زدم ،انگار نه انگار .يادم كه اومد كجا بودم ، خنده ام گرفت كه خاك برسر درويش بازت خودت را جا گذاشتي . كاش صندليم مرا ميچسبيد و مرا رها نمي كرد. لعنت بر اين تكنولوژي كه آدم را دور ميزند .{با تكنولوژي مخالف نيستم } .تازه داشت از مرز دو سال ميگذشت . قرار من و اسب سياه . قرار من و خودم كه داشتم خودم ميشدم . امسال نيامد . حالا كه ديگر بي خيال سال بعد بايد بشوم .
2-مفهوم يابي درعمل
به بازآفريني خودم بايد در يچه اي ديگر باز كنم . ادعاي درويش بازي ندارم اما تا حالا در مفهوم آدم بودن بسيار فكر كرده ام . سطر اولش اين است كه : آدم بودن،آدم بودن است با تمام
ضريب درستي و خطايش . خيال ندارم كه خودم را گم راه كنم ، خيال ندارم كه فقهي بينديشم و
از دريچه اي به نام مصلحت بر خودم نگاه كنم . اما مانده ام كه جواب هر خطايي را با يك عمل درست نميشود داد. اين كه من چگونه ميتوانم خودم را قانع كنم فلسفه داني دانا ميخواهد كه دردير ما نيست كه نيست . اما تكليف اين اشتباه را بايد در آگاه بودن بر عمل يا ناخودآگاه نگاه كرد ، كه اين خود طوماري ديگري دارد كه باز مانده ام كه از در فقهه عملي است و از اخلاق عملي ديگر .
3-شعر
شكستم و شكست مرا در يچه اي كه بست مرا
من ناسپاس لطف حق شكستم ،برد هست مرا
من خمارآن شراب ايزدي آن كه ميكرد همه مست مرا
دست بر سر، ديده خيس آه انگاشت همه نيست مرا.
4-وسوسه
بدون اگاهي است . قصدم بازگو كردن اتفاق بالا نيست يا تفسيرش به اخلاق يا فقه. دارد حالم از خودم به هم ميخورد . وسوسه شكل رميدن اهويي دردوردست است . مثل خيال گريزنده يك شب شراب كه مستي پاك گشتنت مباركت ميشود . يا خيال شنا كردن در آب . وسوسه شدم . همين .خلاصه اش . شكل تفكر آدمي كه ميشود به هياءتش در مي آيي و ديگر تمام است .اگر يك تشنه در بيابان بداند وآگاه باشد برتقلاء وتلاشش كه رو به سمت سراب ميرود ،پس كمتر تلاش ميكند و كمتر تشنه ميشود . به قول ملاي روم { آب كم جوي ،تشنگي آور است } .
اين چنين ميشود كه كسي چون من ميبازد آنچه كه جمع كرده است .
5-آگاهانه
دوست من ميبخشي كه اين چنين تند حركت ميكنم . توميداني كه من به دوست داشتن ،دوست بودن ، دوست داشته شدن چه مقدار اهميت ميدهم اما مرا ببخش كه id و لينك وبلاگت را بر ميدارم . من نمي خواهم هيات تفكرم را به شكل خواسته اي زود گذر در بياورم .1- ميخواهم شكسته ها را جمع كنم .2-در مفهوم عمل انجام شده بيشتر بينديشم . 3- شعر بخوانم 4- وسسه را دور بزنم . ازتو به خاطر گفتن تنها يك جمله {چي شد قول خودت وشكستي }تشكركنم .
تا آب شدم سراب ديدم خود را دريا گشتم حباب ديدم خود را
آگاه شدم غفلت خود را ديدم بيدارشدم به خواب ديدم خود را .
5- براي اسب سياه .
آتش عشق تو در جان خوش تر است جان زعشقت آتش افشان خوش تر است
هركه خورد از جام عشقت قطره اي تا قيامت مست و حيران خوش تر است
تا توپيدا امدي ، پنهان شدم زآنكه با معشوق پنهان خوش تر است
درد عشق توكه جان ميسوزدم گر همه زهراست از جان خوش تراست
درد برمن ريزو درمانم مكن زآنكه درد تو ز درمان خوش تراست
مي نسازي تا نميسوزي مرا سوختن در عشق تو زآن خوش تر است
چون مثالت هيچ كس را روي نيست روي در ديوار هجران خوش تر است
خشك ساله وصل تو بينم مدام لاجرم در ديده طوفان خوش تر است
همچو شمعي در فراقت هر شبي تا سحر عطار گريان خوش تر است
يا شعري ديگر
درعشق تو درد سرنگون گشت جان نيز خلاصه جنون گشت
خود حال دلم چگونه گويم كان كار به جان رسيده چون گشت
بر خاك درت به زاريه زار از بس كه به خون بگشت،خون گشت
درمان چه طلب كنم كه عشقت ما را سوي درد رهنمون گشت
خون دل ماست يا دل ماست خوني كه ز ديده ها برون گشت
تا قوت عشق تو بديدم سرگشتگيم بسي فزون گشت
تا دور شدم من از در تو از ناله دلم چو ارغنون گشت