من هم خسته شده ام بس که ریخت نحس این قاضی مر تضوی را در روزنامه ها دیده ام ، بس که ازبی عدالتی

او شنیده ام و از دستم کاری بر نمی آید تا بتوانم انجام دهم و آن اینکه در یک نظر خواهی اینترنتی نام کثیف

او را در در لیست منفورترین چیزهای روی زمین { که او آدم نیست } وارد کنم و بنشینم به انتظار اینکه

روزی هم او راهی را برود که دیگران رفتند وما نیز خواهیم رفت .

من نمی خواهم بگویم که تو را درک میکنم که من نمی فهمم گوشه ای از ستمی را که بر تو و دوستانت گذشت

است راولی در مورد پشیمانی و سایر موارد در وبلاگ یا به قول خوش { وب لاگ} نبوی خواندم و به تو هم

میگویم که ما تو را قبول داریم . تو نیاز به کمی راه رفتن در پارک مقابل خانه تان داری و کمی سلام وعلیک

کردن با تمامی کسانی که تو را می شناسند  ، زمین ایران زیر پاهای توست وتو می دانی که هنوز مرتضوی

در اتاقش دنبال تو  میگردد تا بتواند باز تو را به علتی دیگر در گوشه ای دیگر گیر بیاورد و تو میتوانی بروی

در خانه ات و اگر فرزندی داری در آغوشش بگیری { همسرت را فراموش نکنی } و بدانی که مردم تو را

قبول دارند وهمسرت میتواند از تو دفاع کند ودر خیابان با هرکسی از هر دری حرف بزند و از تو دفاع کند

وتنهاچیزی که در این میان میماند آن است که شب مرتضوی برود خانه اش و غر فرندش را بشنود که چرا

همکلاسهایش او را داخل به آدم حساب نمیکنند و زنش نمی تواند با هرکسی از هر دری حرف بزند و تنها

احترامشان توسط بزرگان رعایت میشود و آنهم برای رعایت مصلحتی است و مرتضوی میداند که فردا

صبح باید نامه ای را باز کند و اخفش وار  باید هر آنچه را نمی داند انجام دهد و آخر کار تنش بلرزد که

فردا صبح چه خواهد شد و چه بر سر او خواهد  آمد .

تو هستی، ما هستیم و او هست و فردایی دیگر و وعده ای دیگر