نمي دانم از كجا شروع كنم تا بتوانم سر و ته موضوع را به هم برسانم .
من در محل كارم نفر آخر هستم و يك نيرو قرار دادي شركتي محسوب مي شوم كه هر گاه دلشان خواست مي توانند به دليل همان قرار دادي بودن من را از كار بي كار كنند .
چند روز پيش داشتم به اتفاق دوستي در مورد انتخابات صحبت مي كرديم و اين كه اخراج كارگران امروز به نظر من بيشتر يك جنبه تبليغاتي نيز با خود دارد كه در ضمير اين انفصال و اتصال نيروهاي كاري موثر است .
دوست من هميشه و هر از چند گاهي از سر دلسوزي و ياد آوري اين كه قدر همين موقعيت خودم را هم بدانم ، ياد آوري اين نكته را انجام مي دهد كه مبادا من ناراضي باشم از موقعيت خودم و يا يك بار بگذارم و بروم و خودم را از كار بي كار كنم .
به اتفاق داشتيم صحبت مي كرديم و من داشتم علل و عواملي كه در اين مورد دخيل هستند را بر مي شمردم كه ناگهان دوستم وسط صحبت من گفت : ببخشيد وسط حرفت ميام ، اون جا اون پايين كثيف و آخر وقت اونجا رو هم تميز كن .
اين اشاره دوست من يك نكته بزرگ در مورد زندگي براي من داشت ، زندگي چيه ؟ و اين كه اين همه آدم دنبال اين بودند كه بفهمند زندگي چيه ؟
ياد شعري از مهدي اخوان افتادم كه سروده بود : هي فلاني ، زندگي شايد همين باشد .
من در همين موقع بود كه فهميدم : زندگي همينه و چيز ديگري بواقع درش نيست ، نه مي شود چيزي به آن اضافه كرد و نه مي شود چيزي از آن كاست بايد آن را با تماميت جبري جاري در درونش پذيرفت و پذيرفت كه قرار نيست تو كه امروز اينجايي ، جايي ديگري باشي .
مثالش ساده است : من نمي توانم امروز تارك دنيا شوم و وا اسفا سر كنم كه چرا عمرالبشير دارد در سودان و دارفور آدم مي كشد و من هيچ كاري از دستم براي هيچ كسي در آن جا ساخته نيست جز نفرين و فحش دادن به عمرالبشير و هوادارانش .
من فهميدم هرقدر هم كه فيلسوف باشم و هرقدر هم كه جامعه شناس باشم و هر قدر هم كه من فهم و سواد اجتماعيم بالا باشد باز هم تا وقتي كه پرنسيب بروكراسي اداري در ايران و جايي كه من هستم ، همين است كه هست ، من هم هميني هستم كه هستم . مگر اين كه وفاداري به متن موضوع را از دست بدهم و خودم را وارد همان بازي و دايره اي بكنم كه همه هستند ، چيزي شبيه ، خواهي نشوي رسوا ، همرنگ جماعت شو .
