سردبیر دیپلم

کنار من که بنشینی

چه ساحت تحمل دریا

چه  آداب بی قراری بادها

من گیج می خورم

مثل عقربه های ساعت

عاشقانه .

عدالت

تخمه آفتاب گردانی است

که اگر درست

بشکند

تولدی دوباره

خواهد داشت .

کنار  دخترکی خوابیده بودم

صبح

خورشید آمد و

او را از من دزید

دخترک

قلبش از یخ بود .

نه . به راحتی بسیار در این جا پی برده ام که ، نه ، نمی شود که نمی شود . در یک جایی آسایش باشد و من هم باشم و قرین یکدیگر گام بزنیم . نمی دانم این درد نامه ام را از کجا شروع کنم ، هیهات  هیهات  هیهات . الله هیهات  الله هیهات  الله هیهات .

از این جا شروع کنم که ، آدم شب زفافش را با مادر الحاک دیو ، ننه فولادزره به سر برد ، با یاجوج و ماجوج در یک متر جا بخوابد ، شیطان هربلایی که بخواهد به سرش بیاورد ، در دارفور اسیر شود ، باقی عمرش را در زندان گوانتانامو به سرببرد اما در 500 متر مسقف با یکی همکار نشود . خداوندا درهایی رحمتت را بگشا .

مارک تواین می گوید : درهای بهشت به رحمت باز می شود ، اگر به لیاقت باز میشد ، سگ را راه می دهند ، صاحبش که آدمیزاد  باشد را نه . درهای رحمتت را باز کن . کلید هستی آدمی را به سگ گله بدهند ، اختیار امور کاری آدم را به کسی  بدتر از بد ، که بدی از او معنا می گیرد ندهد .

نمی توانم بنویسم ، فقط و فقط دارم ناله می کنم و نال می زنم .

 آدم زیر آب زندگی کند با یک زیر آب زن زندگی نکند .

 آدم همکار مرحوم مدرس بشود و در ساختمانی که مورد تهاجم لیاخوف روسی است به سر ببرد ، در معرض  توپ خانه دشمن قرار نگیرد .

خوشبختی آدمی را از پاندول آویزان روزگاران آویران بکنند ، لقمه نان آدم را به دست طرف ندهد .

این ها را که نوشتم ، نوشتم تا یادم بماند که از الان خودم را برای بدتر از این ها نیز آماده کنم چرا که این ها همه مثل هم هستند و مو نمی زنند و تنها و تنها تفاوتشان در دو چیز است  اول در وزنشان و دومی در نام هاشان و الا از لحاظ خلق و خو یکسانند و مو نمی زنند ، کفه ترازوی عدل خداوندی در برابر تشابه این جماعت با هم  ، تومنی  صد شاهی توفیر دارد .

در مراسم خاک سپاری مایکل جکسون ، پسرکی که به بالای سن رفت و خوش خواند و خوش درخشید ، شاهین جعفر قلی( که تعصب پدرش به خاک وطنش از همان نام فامیلیش پیداست ) بود . پسر بچه ای 12 ساله که قبل از خوش درخشیدنش و خوش صدا بودن و با استعداد بودنش ، قرار دادش با مایکل جکسون برای کنسرت هایش خوش می درخشید .

رندان ناسیونالیست در گیر و دار بعد از انتخابات و حواشیش خوش درخشیدن یک ایرانی بر بالای آن سن را سرتیتر کردند . اما جای سوال اینجاست ، ایرانی بودن مزیتش چیست و یا نشانه اش ؟

با فراغت بال جواب دادن به این سوال و جملات تعارفیش را که به کناری بگذاریم مانند وطن پرستی و عرق ملی و نظایر این تعارفات ، ادبیات و موسیقی گویا ترین نشانه یک ایرانی بودن است ، مزیتش را اهل بخیه روشن کنند ، اما نصیب این پسرک جوان از ایرانی بودن به چه میزانی است باید دیدو نشست که در آینده چگونه خواهد خواند و دوری میکنیم از جواب دادن به این سوال که میزان ارق ملیش به چه میزانی است .

          دفترچه خاطرات و فراموشی .محمد قائد . چاپ سوم