سردبیر دیپلم

امشب نشسته ام و حسابي وبلاگ خواني كرده ام . حسابي بعد از مدت ها وبلاگ خوانده ام و از دوستان چيزها آموخته ام و عكس ها ديده ام .اما امشب يك جور ديگر شد كه تصميم گرفتم كه يكي از آرزوهايم را بنويسم . مي خواهم يك چيزي اين جا بنويسم كه هركي بخواند كلي انگيزه براي خنديدن پيدا كند . مي خواهم اين جا چيزي را بنويسم كه وقتي بخنديد با خودتان بگوييد يك ماليخوليايي ديگر به جمع نت نويسان دنيا اضافه شد . مي خواهم بنويسم كه يك آرزو دارم و اون اينه كه اگه اين بار فرصت فراهم بشه مي خواهم شركت كنم و بخت و اقبال خودم رو بيازمايم . از بس كه چيزي رو كه مي خواستم توي دوران دبيرستان نگذاشتند راحت دنبالش بروم  مي خواهم اگر اين بار كار دنيا دست به دستم داد انجامش بدهم . 

 با خواندن وبلاگ يك وجب خاك اينترنت  و اوضاع و احوالش بگذريم جداي از استعدادش ، حسابي هوايي شدم كه مي شود كه يعني يك روزي هم من بتوانم در مغز لندن كار كنم . در ساختمان بي بي سي ، بخش فارسي . با شهريار رادپور و حسين تهراني و خيلي هاي ديگر .

تا دلتان مي خواهد بخنديد . به خصوص تو رضا .

من موندم تلوزيون ايران چند درصد مردم رو خر حساب كرده كه اين جوري اين فيلم  بولينگ براي كلمباين رو اين جوري تحريف شده پخش مي كنه . تف تو گور روزگار كه آدم مجبوره تو اين جور كارهاي  هنري خودش و آمال و آرزوهاش رو به نون روزگار بفروشه . تف به حواشي متن كه وفا داري به اصل رو بي معنا كرده . من موندم اينا خجالت نميكشن كه دارن اين جوري كانادا رو بهشت نشون ميدن . معدن همنجس گراهاي دنيا . مادر تمام  و وطن تمام همجنس بازهاي دنيا كاناداست وقتي كه تيپ گي اهالي بكن بكن ، مد روز امروز ايران ماست . اين همون كانادايي كه داشت سر قضيه زهرا كاظمي به گاي مي داد مون . اين همون كاناداست كه قدمت فرهنگيش  يك هزارم ايران هم نميشه و حالا سر بزرگ كردن بوليتنگ براي كلمباين اين مردك ديوث مایکل مورآمريكا يك پارچه جهنمه و كانادا شرق بهشت . كانادا شايد خوب باشه اما اين كه اين گنده گوزي قفل نكردن درهاي خونه ها تو شبها ، يك چيزي مثل روايت داستان هاي هزارو يك شب ورسيون  2007 كانادايي. خلاصه كلام اين كه مسئولين مملكتي وفرهنگي كبك شدن و دنيا م برفن و فرهنگ بومي مملكتي دود كباب تو يك شب شام عروسي مختلط با ودكاهاي اصل روسي كه تو مملكت ما حالا حالاها خيالش خامه .

هواي امروزهاي مشهد حسابي سرد و پاييزي است . درست چيزي مثل اول مهر و آمدن مدرسه ها . صبح هايش بوي يك غربت خاصي را مي دهد . چيزي شبيه بوي هجرت معصومانه  يك كودك از خانه  . باد صبح گاهيش حسابي سرد و خنك است . آدم  خودش را كمي جمع مي كند ، همه چيز شكل يك رفتن شده است .  

خودت  خوب مي داني كه من يك پايم داخل است و يك پايم بيرون محل كار. هي مي روم وهي مي آيم . خودت مي داني كه من يك پا دو هستم .  بگذريم .  داشتم مي رفتم اداره مركزي مان . من بعد از اتفاق سال هشتادو چهار قسم خوردم كه ديگر پيكان قديمي سوار نشوم ، اما هيچ ماشيني جلوي پايم نگه نداشت كه نداشت . البته اگر دختر بودم شايد تا حالا صدتا پژو سوار مي شدم اما من پسرم . يك پيكان آبي لكنته جلوي پايم نگه داشت و من هم چون عجله داشتم بالاخره شوار شدم . جلو ، بغل دست راننده . به اصطلاح سخنراني مذهبي گذاشته بود و شيخ هم چرت و پرت و كس وشعر سوار خلق الله مي كرد . از يكيش حسابي كفرم در‌امد كه در امد . دعايش اين بود خدايا بچه هايم سينمايي نشوند . كه تو دلم مثل سگ بهش فحش هاي سگي دادم و حسابي سگي هم خنديدم . از راننده اومدم بپرسم كه راديو يا نوار كه چشمم افتاد به اين قاب نوار . 

حسابي دلم برايت تنگ شد از بنياد . براي خندهايت . جدي مي گويم . ديدم نوشته سونامي گفتم اي شيطون باز دل يك خواننده جون رو هم بردي . حسابي دلم براي صدايت تنگ شد . يك باره برگشتم به همان فضاي محل كارم كه پشت ميز بودم و پشت سرم يك پنجره كه آفتاب مي افتاد روم . عاشق آفتاب هاي پاييز بودم و صداي تو. فكر اين لظه كه تو الان داري پشت ميزت به صفحه دسكتاپ كامپيوترت نگاه مي كني و شايد توي صفحه جي ميلت بايگاني نامه هات رو مي خوني به سرم انداخت كه اين و امروز بنويسم . خلاصه دلم برايت حسابي تنگ شده بود . چند روزي هم بود كه ننوشته بودم گفتم امروز را با ياد تو شروع كنم

یک مقاله در مورد انقلاب

دستانم را

 كه پر از صداقت  حباب است 

بپذير

و سيل كلمات عاشقانه ام را

كه امروز آخرين روز عاشق بودن است .

دانستن اين امر كه ممكن است حادثه اي واقع شود و تو به عنوان تنها آگاه وظيفه اي بزرگ بر گردن داري ، اين را مي رساند كه تمام موقعيت ها براي آن خلق ميشوند كه بزرگي آدمها را به دستشان بدهد .

آقا من يكي موندم . نمي دونم چرا تو برقرار كردن را بطه با جنس مونث اينقدر لنگ ميزنم . موندم نمي ودنم رچا هنوز مي خوام شروع كنم يك حرفي ميزنم كه ريده ميشه تو اول و آخر يك رابطه در حال شكل گيري . آدم دختر بازي اصلن نيستم اما نمي دونم چرا اين عدم ارتباط گاهي اوقات اذيتم مي كند كه چرا مثلن فلاني شروع نكرده دل خور از پيشم رقت .

Help me

كمكم كن ، كمكم كن  نزار اينجا تك و تنها  بمونم

كمكم كن كمكم كن نمي خوام اين صفحه رو جهت استظهار نظرات عاليه آن جنابان خالي وبدون ياد داشت رها كنم . همين والا رابطه برقرار كردن چه ربطي به ياد داشت نوشتن توي وبلاگ داره .

ديشب رفتم و كتاب نامه به كودكي كه هرگز زاده نشد فالاچي را خريدم تا بخوانم . زندگي جنگ و ديگر هيچش را خوانده بودم و يك مردش را . رفتم تا كتاب اگر خورشيد بميرد  را بخرم كه فروشندش مارو انگار خر گير آورده باشه مي خواست بار كنه  و مي گفت قيمت كتابش 12000 هزار تومن . مي خواستم بگم كه تو يا خري  يا كتاب خريدن رو بلد نيستي كه قيمتش براي تو  11000 هزار تومن دراومده ، كه گفتم بي خيالش . هنوز كه نخوندمش ولي بايد جالب باشه . من كه غير از زبان مادري ، زبان ديگري رو بلد نيستم والا مجموعه مقالاتش را حتمن ترجمه و چاپ مي كردم . روزي كه خبر مرگش را شنيدم ، ناراحت شدم . خيلي . به جون خوشگل خانومم كه خيلي وقت نديدمش .

اين بار كه شنيدم روزنامه شرق بسته شده ، تيك بدلم نخورد . انگار نه انگار . چون اين شرق با اون يكي فرق داشت . اونم خيلي تفاوتش فاحش بود . بهر حال  وقتي كه مسعود بهنود 360 درجه بچرخد ،  پس بسته شدن اين روزنامه كه ديگر بابتش خيالي نيست . حالا هم انگار نه انگار كه ما دنبال روزنامه خواني هستيم . كيهان كه هست ، چه غمش .