سردبیر دیپلم

خيلي وقت است كه مي شود تمام نداشته هايمان را داشته باشيم اما هيچ كس به روي خودش نمي اورد .

 داشتم راديو فرهنگ برنامه نيستان را گوش مي كردم .  كسي زنگ زد و گفت اگر صداي بانوان خواننده پخش نمي شود لااقل در مورد شان برنامه هايي براي آشنايي با بيوگرافي شان پخش كنند تا مردم انها را بيشتر بشناسند . بحث بر سر همبن بيوگرافي و آشنايي اوليه است . اصل انقلاب اگر چه  براي آزادي بيان بود و خيلي ها به كمكش شتافتند وامروز روي گردانند از آن داستان كه رفته است بيست وهشت صفحه اش ، كه هر برگش به درازاي سالي است اما يكي از جوانبش برون آوردن شريعت از تنگناي روشنفكري بود كه هنر زبان تيز آن بود .  

مانند الان كه ماهواره آزاد است و سي دي هاي شوي غربي كه هر تازه كاري گيتاري در دست دارد و با در اوردن حركاتي از خود مردم را براي دقايقي سر گرم مي كند . همه جوانان وطني اين را آزاد مي بينند و تار را كه قدمتش به قدمت سه هزار ساله است را كه نمي شناسد بماند ، اساتيدش را نيز .  اين همان داشته است كه همه دارند و نمي بينند .

اگر ان بيوگرافي ها بود و آشنايي ها امروز ديگر غم فرهنگ نبود و فرهنگ پروري و از خود بيگانگي فرهنگي و غرب زدگي و الي اخر كه  تمدن غربي ، جوانب غربي را هم دارد .

بهر حال نگارش‌ آن سطور در بالا  ياد آوري بر اين داستان بود كه داشته ها هستند و چشمان آشنا  كم . به اميد ان روز كه صداي پريسا و مرضيه و قمر و روح انگيز و دلكش و مادام لازاريا و .... جرئي از فرهنگ غني اين خاك در حكومت شناخته شوند .

ديروز عصر سري به يك كتاب فروشي زدم و كتابي رو كه خيلي وقت بود دنبالش مي گشتم و پيدا كردم . جاي پاي اسكندر از اسلام كاظميه . فكر نمي كردم كه داشته باشدش .  اما داشتش . اين كتاب كاظميه  راخيلي وقت پيش ترها خوانده بودم ، سفرنامه سيستان است در زمان پهلوي . تصوير ديگري است از كويرو كوير نشينان آن خطه . رقص ناب خاك است با باد در حباب بلورين چشم نگارنده اي كه خود خوب مي داند كه آدمي خود همه خاك است و همسفر بادها .

كتاب آداب زيارت  تقي مدرسي و دل داده ها از ابراهيم يونسي را هم خريده ام .

از تقس مدرسي خيلي وقت پيش ترها دو كتاب ديگر از چهار كتابش را خوانده بودم . شريفجان ، شريفجان ، كتاب آدمهاي غايب . اثر ديگر تقي مدرسي  يكيليا و تنهايي اوست .

ازابراهيم ينسي هم تا حالا كتابي نخوانده ام اما از اين جا و آنجا  در موردش مطلب خوانده ام و اين اواخرهم  مصاحبه روزنامه اعتماد ملي در ويژنامه آخرسالش را . واين كه او در زمان  پهلوي نظامي بوده است  و بعد به زندان مي افتد و در زندان شروع مي كند به خواندن و آموزش زبان و الي آخر .  از يونسي كتاب زياد ديده ام اما ويرم نگرفته است كه بخوانمش .

كتاب روضه فاسم  از امير حسن چهل تن هم بود كه پولهايم تمام شده بود و الا ان را هم بر مي داشتم .

ديگر آن كه نمي دانم در اين سال 2007 كه تمام بالا شهري ها و خيلي از آن ها كه محل ول گشتنشان در بالاي شهر است چرا هنوز هم كه هنوز است سيگار كشيدن خانومها برايشان يك تابو است . انگار همه چيز در آن بالاها تنها براي مردان تابو نمي شود و هر كاري كه زن بتواند آن را مانند مردان انجام بدهد يك جورهايي غير عادي است . انگار سيگار هم جزو ان چيزهايي كه فمينيست هايجوان مي توانند روي‌ان مانور بدهند . هيهات دخانياتي هاي فمينيست مقيم ايران . اين هم اسم گروهشان .

آن شنيدستي كه در اين لامكان ؟ وقتي كه بد بختي مياد / عطسه و گوز با هم مياد .  اومدم يك گند ديگه رو درست كنم ، زدم سشوار رو سوزوندم . آخه يكي نيست به من بگه آبت كم نونت كمه ، گند زدن و قايم كردنت ديگه چيه ؟ والا .

حالا خر رو بيار و باقالي رو بار بزن ببر تا بي نهايت كه بله كه چي ؟ كه كاچي به از هيچي . بابا جون قالش رو بكن و خودت رو راحت كن . والا . هي امسال هي سال دبگه . گرفتي عزيزم . نه . خودمم نگرفتمش هنوز .

دلم مي خواست ميرفتم و مي گفتم : من اين جا رو ... من اين جا رو ... نه نديدم . به روي خودم هم نميارم . اين بلاي جون من و جون بشريت  شده لامصب . ترس . ترس از واكنش بعد از گفتن حقيقت . همين. همينه كه همينه و الا نبايد همين براي همه همين بمونه . والا .

اين مصاحبه هم كه هيچي نداشت . همش همون حرفاي توخالي قبل  بود .گفتيم چي مي خواد بگه ، كه ديديم تنها يك اشتول به انگليسي ها داد و يك اشتول بزرگت رو گرفت كه باشه حالا كه بعدن گندش در بياد .

خيلي خسته ام  بطوريكه از راه كه‌ آمدم يك راست رفتم  زيرپتو و دِ بخواب . نمي دنم چرا اين قدر خووابم مي آمد . وقتي كه سيگار زياد مي شكم شبش همين جوريم . دست خودم نيست . توي خواب هم به دستچپ خوابيده بودم ، اين قدر قلبم تير كشيد كه  از درد از خواب بيدار شدم . مي بيني . هنوز هم سيگار مي كشم . دست خودم نيست كه نيست . مگر خيال تو رها مي كند  مرا . هي دود مي كنم  تمام پندارم را و باز تو هستي در بسته بسته هاي  سيگار kent م .

بازگشت نبوی به ایران .  والا . الله واعلم . خدا سر در می آورد از این روزنامه نگارها و سیاسی کارها . 

سيزده بدر است و من درست مانند پارسال در خانه ام تا ببينم سال را چگونه مي توان به پايان رساند . برادرم و خانومش به اتفاق مادرم رفته اند سيزده به در ، پدر سر كار است و خواهرم هم رفته است شهرستان . مانده ايم من و برادر ديگرم در خانه .

از ديروز تا حالا خوب و حسابي كتاب خوانده ام . شمايل مانا را دارم تمام مي كنم . به خواندنش مي ارزد . نويسنده اش مختار پاكي است كه در امريكا زندگي مي كند . رمان مربوط مي شود به خاطرات تاريخي يك پسر به نام سياووش كه تاريخ ايل و تبارش را و اتفاقات دور وبرش را تمام تعريف مي كند . مربوط مي شود به سال هاي فرار قوام السلطنه و دوره رضاخاني تا زمان جنگ . 

رمان بافت زماني يك ساني را دنبال نمي كند وبه عبارتي نو است . 

بهرحال سيزده را در خانه ايم و مانده ام كه چه كنم و چه نكنم . مانند چند سال گذشته سيزده را همين جا بودم . پارسال را كه درست يادم ميايد . اما چند سالي است كه به رسم تفرقه افكني زمانه ، ديگر آن شور و حال سيزده بدر رفتن ها را ندارم و ب كسي هم مچ نيستم براي بيرون رفتن .

مي خواهم چيزهاي بنويسم كه بدرد بخورند اما نمي شود كه نمي شود . اين چندو قته باز دارم نوشتن روي كاغذ را تجربه مي كنم . بوي خوش كاغذ را تجربه مي كنم . بوي جوهر . طعم نشستن پشت ميز ويك گسترده عظيم ، سطح ميز و دفتر را تجربه مي كنم . نگاه كردن به ديوار به سه كنج سقف براي فكر كردن . به قول سپهري ،‌  اتاق چه ابعاد ساده اي دارد براي فكر كردن .  دارم اين ها را تجربه مي كنم و ننوشتن با كيبورد را. اين چند وقته اين قدر با كيبورد نوشته ام كه ديروز در سر كارم هرچه مي نوشتم ، ازم هي مي پرسيدند كه : اين چيه كه نوشتي ؟ بد خط نوشتي .

دارم كاغذ را تجربه مي كنم .

فردا دارد مي‌ايد .. فردا بيست و هشتمين سالگرد اعتماد به انقلاب اين اسلامي است كه الان در آن داريم دست و پا مي زنيم . براي خيلي ها مبارك است و براي بعضي ها نه . براي آن هايي كه دارند دست وپا ميزنند تا در بين اين هجوم عصر ارتباطات و تحولات مدرن ، دين شان را يا حفظ كنند و يا مدرنش كنند . براي اين ها نامبارك است . اما براي آنها كه دارند حالش را مي برند چه دختر و چه پسر ، چه با مانتو چه با چادر باز هم مبارك است . چادر؟ مگر دختر چادري دل ندارد . شهوت ندارد . براي او هم بسيار مبارك است .

براي من هم مبارك است . تعطيل است و رخنخواب و صبح ساعت 10 برخاستن و چايي خوردن و شجريان گوش كردن و رمان خوندن و .... . تعطيلي هاي بي شمار اين نظام را عشق است .

داشتم اين آواز شجريان در بين دانشجويان دانشگاه تبريز را نگاه مي كردم كه به خودم گفتم : خدا كند كه اين موهاي سياه ، هميشه سياه بماند .  اين را به برادرم گفتم : گفت رنگ است . گفتم خودم مي دانم ، منظورم اين است كه هميشه بماند . گرچه او هميشه خواهد ماند چه من ما بخواهيم ، چه نخواهيم . نمي دانم اشتياق خودم را نسبت به او چگونه اظهار كنم .  به قول خودش در اين آواز :  اگر هستي پايد تو هستي  اگر بودي بايد ، تو بودي  .

او برايم صدايي شده است كه نمي شود روزي حتي يك بار يكي از آوازهايش را يا گوش نكنم يا با خودم زمزمه كنم .  به خصوص دود عود و جان عشاقش برايم چيز ديگري است . هم بخاطر اشعارش هم بخاطر دستگاه آوازيش . حال بماند كه بسياري از آوازهايش هم به تنهايي براي خودش عالمي دارد . بخصوص آن اوازي را كه براي ماه رمضان خوانده است . 

امروز روز جمعه است و متعلق است به تمام كساني كه زنده هستند و هستي شان همه ماده است و ماده را مي شود تجربه كرد . يكي از موادي كه در اختيار آدمي است زمان است كه مي تواند آن را به هرنوعي كه مي خواهد تجربه كند و اين تنها به انديشيدن وي بر مي گردد . شايد به لحاظ فلسفي زمان ماده نباشد اما جزء موادي  است كه آدمي دارد براي پيشرفت كردن . همه اين ها براي ان است كه همه بدانند زمان براي همه مساوي است وربطي به مومن وكافر بودن ندارد . پس زمان را دوست داشته باشيم چه خوش بگذرد وچه بد . درست مثل الان من  كه قرار بود يك كاري براي مان انجام بدهند اما بد قولي كردند و ما هم چه قدر برنامه ريزي كرده بوديم برايش .

اين ها را گفتم تا بنويسم كه منيك جمله معروفي دارم كه به همه مي گيويم : اگر بدنگذرد ، خوش كلي خوشي است . چرا كه‌آدمها معني خوشي را با بدي مي فهمند .